Route 66

Chicago is veel moderner, proper, en meer architecturaal dan voorgesteld. Er zijn zeer veel imposante gebouwen en avenues in downtown. Alles is ook zeer surreëel: wandel je tussen de wolkenkrabbers door, dan kom je plots op een strand uit met zee. Althans, zo zou je toch denken, want het is eigenlijk een gigantisch meer met golfslag.

Iets verder vind je Navy Pier: een beangstigend commerciële pier naar kinderen toe. Alles hebben ze er: popcorn, hamburgers, ijs, nootjes, chips, snoepen, alle suikers waar je maar van kunt dromen. Geen wonder dat overgewicht hier heerst.

Wat ook opvalt is hoe goed alcohol gecensureerd wordt. In gewone winkels vind je het niet, en als je bv bier op straat koopt, moet het in een beker die onherkenbaar bier bevat. Bovendien moet je 21 zijn voor je mag drinken.

Iedereen is wel zeer vriendelijk en behulpzaam. “The French made a very good impression of the Eiffel tower”, grapte Michael in onbijttaverne Lou Mitchell’s, die zonder dat wij het vroegen een groepsfoto wou maken.

Gisteren zéér pikant Thais gegeten. Als je bij ons pikant vraagt, proef je met moeite de tabasco, maar hier krijg je een bord die vol rode pepers ligt. Zonder regelmatig diep in en uit te ademen overleef je het niet.

Toen we vandaag uit Chicago vertrokken is het opgevallen hoe zeer je hier van de ene buurt in de andere valt. De wolkenkrabbers zijn nog maar verdwenen of je komt in een Spaanse buurt vol tweedehands automarkten en zelfs billboards in het Spaans. Dan kom je in residentiële wijken vol huizen die schreeuwen om trots en privacy.

Ik had gedacht dat het hier rond de 20 graden ging zijn, maar al van 7u ’s morgens is het hier bakken. In Chicago was het 30 graden, en vandaag was het nog warmer. Bij de minste stap die je hier zet kom je dan ook airco tegen. Geen winkel, café, of badkamer kan je binnen komen of de koude lucht overvalt je. Het contrast met buiten is dan wel zeer groot.

Vandaag vertrekken we uit Springfield naar St Louis.

Robin & Fré,

vanuit Panera Bread, Springfield, Illinois